Wekî jinekî û hunermendekî kurd, min xwest ku ez l`ser vê rojê çend gotinan, ji were binivisînim.  Hema hema her sal di pîroz kirina 8 ê adarê ez li bajarek derdikevim konserê. Çend tişt balamin kişand.

Berî her tiştî em wateya vê rojê bibîr bînin û berdewam bikin.

Di sala 1857 an,  8 ê adarê li bajarê Amerîka New York ê, 40 000 karkerên tevnvan (tekstîl)  ji bo xebatekê mercên baştirîn dest bi grevê kir. Bi êrîşa polîs, karkerên grêvê xwe li hundurê fabrîqe kilîtkirin û wê navberêde, bi derketina şewata fabrîqê piranî jin 129 karker di hundurê fabrîqê jiyana xwe ji dest da. Li meyîta van kesan nêzîkî 100 000 kes beşdar bû.

Di sala 1910 an li civîna jinan  seroka partiya sosyal demokrat Clara Zetkin pêşniyariya vê rojahanê da ku bibe rojek navnetewî û hersal bê bîranîn û li aliyê beşdarvanan jî hate pejirandin.

Berî 150 sal ew jin daxwaziya mafê xwe kirine û bi rêxistin bûne.

Heta niha li cîhanê pir tişt hatiye guhertin lê li welatê me, li ser axa bav û kalên me çi hatiye guhertin em li wêna binerin.

Belê di destpêka nivîsa xwe min bahs kir, ez beşdarî pir konseran bûme û tiştek herî girîng sazûmanên çalakiyê nedixwestin mêr beşdarî l`vê rojê bibin û kese ku nêzîkî meydanê bûn, wan dûr dixistin.

Li van çalakiyan bahsa jinên bindest û jinên ku tecavûz bûne an jî hatine lêxistin dikin.

Di eynî karî newekheviya jin û mêran dikin.

Dibêjin jin wek mêran, li aliyê perwerde newekhevin.

Dibêjin ku ji malbata xwe li aliyê zagonê jî û li aliyê malbatan jî jêmayî yanî mîras mixabin nikarin bistînin an jî di dereca duda dimînin.

Jin mixabin di civakame de xizmetkarek e, zarok çêdikin û mezin dikin, hîna xwarina li ber zilaman ku mayî dixwin, li pir cîhan nikarin hezkiriyê xwe hilbijêrin,  nikarin herin dibistanê, bi mêran re nikarin bibin yek û mafên wanî mirovahî hema hema tunneye.

Hîna qîzên me ji aliyê hunerê de ji malbata xwe piştgirî nabînin û bêçare dimînin ku potansiyela xwe di hundurê xwe de bikujin.

Li Kurdistana başûr zagonek derxistin ku mêr dikarin ji yek bêtir jin bînin û bizewicin.

Ez difikirim tiştê ku li van çalakiyan tê gotin gelo tenê jin eleqedar dike?

Wekî ku du xwişk an dê û qîz an jî du heval rûnê û bahsa neheqiyên ku l`ser jinan bike lê dawî, dîsa ev sazûman dîsa wek berê berdewam dike.

Belê zagona civaka me li gor rehetiya mêran ava bûye û guhertina vî ramanî pir dijwar e lê berî her tiştî ez bawer dikim bi jina re divê mêr jî perwerde bibe û bipejirîne ku jin jî mafdarin û tiştê ku ew dijîn û dikin mafê jinan jî heye ku wan tişta bikin û bijîn.

Li her çalakiyê de mêr li derveyî çalakî dimînin û li ser mêran tu xebat an jî perwerde nayê çêkirin ku ew nakokiyê xwe  fêhm bikin.

Ez bawer dikim ku ev pirsgrêk tenê aliyek çareser nabe.

Xebata herî giran pêwiste ku li ser mêran bê çêkirin, ji ber ku jin ji xwe mexdûrin!