Evdila Dirêj

Aferîn Rojda,

aferîn dengxweşa kurd!

Aferîn keça kurd a delal!

Aferîn delala me. Aferîn bedewa me. Aferîn dengxweşa me.

Aferîn hunermenda delal a kurd.

Xezala Xerzî!

Soz!

Heke zemanekî were ez bibim nêçîrvanê xezalan, ez dê te ji navê rakim ji xwe ra!

Heta niha min te nas nedikir, dengê te seh nedikiribû.

Ew roj bi tesadûfî rast li nûçeyekî di derheqê te da hatim di înternetê da.

Ku te nexwestiye, biçî civîna Teyib Erdogan a bi hunermendan ra,

civîna hunermendên dezgehên Turkiyeyê ra.  

Nûçeyekî di derheqê binçavkirin û berdana te da hebû, di rojnameyên înternetê da.

Di wan rojên ku civîna Erdogan a bi  „huneremendan“  re aktûel bûbû di çapemeniyan da.

Te bala min kişand.

Tiştek ku bala min bikişîne, lê hûr dibim.

Çiqas stran û nûçeyên li ser navê Rojda hebûn, min lê guhdarî kirin, xwendin di înternetê da.

4-5 saetên min girtin, gera li pey Rojda ya di malperên înternetê da.

Ji dil guhdar bûm li te.

Te çi dengêkî delalî xweş heye, ku şalûl û bilbilê hewselê dorê didinê.

Min strana Helîmcanê belkî bi hezar caran guhdarî kiribû,

lê ne mîna xweşikiya dengê te yê nermiya beyaniyê.

Dengê te yê nermiya beyaniyê; bîranînên nîvçemayî yên xortaniya min a ku li derûdorên Sîpana Xelatê virda wêda belavbibûn, mîna bayeke hênik gîhande min.

Gîhande min.

Min ê ku di dema niha de  „Ez“ e.

Ez ê girtî û mişextê romê.

Ez ê ku wirde wirde, parî parî bûme, li mişextiyê.

Lê strana „Wey dil“?

Ku te û Şakiro di klîbekî da dane ber hev.

Şakiroyê dengê serhêdê.

Serheda ku rehên zartiya min tê da hişk bûne.

Min nizanibû ku dengê Şakiro ewqas xweş e bi dengê te ra.

Stranên Şakiro ku ji zartiya xwe vir de pê ra dijîm..

Ew ê ku tûra parsê li mil e û li heft dewletê ecnebî digere ez bixwe me!

Fena dara bêşalûl û bêbilbil ez im.

Ez im baxçeya xas a bêgul.

Xeman naxwim!

Deng û peyam xwe digihînîn pêjerojê.

Binihêre; Meryamxan, Eyşeşan û Gulbihar bihuştîne û dijîn.

Ji ber ku xwe gîhandine pêşerojê ew dê bijîn.

Destûrê bide ez ji te ra bêjim Rojdacan.

Rojdacan,  

heta niha min gelek kesan pesinandiye û pê ra sernişûv bûme.

Pesnandanên min, ez derewîn derxistime.

Xem nake!

Hez, beriya rexneyê dipesinîne.

Wexta min li deşta Mûşê li Şakiro guhdarî dikir, tu hîn nehatibûyî dinyayî.

Heqê min heye ku ji te ra bêjim:

Nebî tu rewşa xwe xirab bikî!

Bextê te me wî dengê xweşik bigihîne pêşerojê.

Min dengê „weydil“ heta dawiyê vekiriye lê guhdarî dikim.

Cîrana min a biyanî li deriyê min da, gazinc kir û got;

„bi dengê bilind ê mûzîkê aciz dibim!“

Min wê keremê hundir kir.

Dengê te pê da guhdarîkirin.

Ket bin tesîra dengê te û dev ji gazincan berda…

Niha em bi hev ra li te guhdarî dikin.

Her du çavên te maçî dikim.