Duşem e.

Zengilê derî lêdikeve, derî vedikim, “Post” dengek tê. Dadikevim jêr. Xortek li ber derî sekinî ye û pakêtek di dest de ye. “Fermo” dibêjim.

Her cara ku derî vedikim, dinêrim şofêrê şîrketa “Hermes” ya belavkirina pakêtan li Almanya  li ber derî ye: “Pakêtek ji bo te heye ezbenî... fermo îmze bike” Pakêta ku nizanim çi têde ye werdigirim û îmze dikim. Dinêrim pakêt li ser navê jina min e. Tevî tiştê di hundirê pakêtê de gelekî meraq dikim jî, lê pakêtê venakim. Diçim ser computerê û nivîsa ku min nîvçe hîştibû berdewam dikim.

Sêşem e.  

Taştê hazir dikim. Hew dibînim telefonek tê. Min hîn xwe negihandiye telefonê derng bi zengilê derî dikeve. Di navbera telefon û zengilê derî de heyirî dimînim. Her du jî bi îsrar dixwazin bersiva wan bidim. Pêşiyê bersiva telefonê dikim, “biborîne, ezê li te bigerim” dostek ji Hollanda telefon dike.

Derî vedikim. “Pakêt” deng ji jêr tê. Dadikevim. Xortek li ber derî ye. Dibînim, xortê berê ye. “Pakêtek ji bo te heye ezbenî...” vê carê hinekî şerm dikim. Dikenim û dibêjim, “ne ji bo min e, ew ji bo jina min e” Ew pakêtê dide dest min û pênûsa îmzekirinê dirêjî min dike: “Biborîne, lê ax û ax ji derdê jinan...” keserekê dikişîne û dibêje. “Çima?” jê dipirsim. “Ne tu bipirse, ne jî ez bersivê bidim” dibêje. “Çawa ez serê te bi anîna pakêtan diêşînim, hinek jî serê min diêşînin... jina min her roj tiştekî ji Ebay dikire... roja din jî naecibîne û paşve vedigerîne... vegerandin jî karê min e...” em dikenin. Pakêtê tînim û ew jî diçe.

Pakêtê bêyî ku vekim tînim jor û ji dostê xwe yê li Hollanda re telefonê vedikim. Em hinekî diaxifin û gilî û gazinên xwe bi hev dikin.

Pênşem e.

Li derve me, li qehwexaneya Kafêtêro. Ez û dostekî em qehwê vedixun. Em li ser malperên kurdî diaxifin. Dostê min rê nade ez biaxifim, bi rastî dostekî gelekî baş e, lê gelekî diaxife. Ez dibêjim  “bira ev karê min e, bihêle ez biaxifim...” lê ew her ya xwe dibêje “medyaya kurdî ne medyayeke serbixwe ye, ne medyayeke azad e...” min hîn sê gotin nekirine, hew dibînim telefon lêdikeve. Bi almanî “Tu li malî ezbenî” Deng ji min re xerîb nayê. “Ligel kê diaxifim” dibêje ku ew şofêrê şîrketa “Hermes” e. “Na ne li mal im, biborîne”, “Wê demê ezê pakêtê deynim mala cîranekî te”

În e

Ji firinê nan ji bo taştê tînim. Li ber devê derî ez û şofêrê Hermesê em li hev rast tên. Dibînim dostê minî roja sêşemê ye. “Ohhh nebêje pakêtek ji bo te heye ha” dikenim û dibêjim. “Wellah vê carê jî pakêt e, lê dizanim ne ji bo te ye, ji bo jina te ye...” êdî min dersa xwe girtiye, pakêtê werdigirim û weke ku min ezber kiribe, dizanim kengî û li kuderê îmzeya xwe bavêjim.

Van rojan trafîka postayê li mala me zêde bû ye. Rojê çend caran neçarim dakevim derî vekim. Tu nemaye xewnên pakêtên jina xwe jî bibînim.

Werin texmîn bikin, di wan pakêtan de çi hebûn? Xanima min çi xwestibûn? Dibe ku hûn bêjin diyariyeke rojbûnê bû, nexêr. Di wan pakêtan de pêlavên zivistanê hebûn. Bot yanî. Botên dirêj. Her carê pêlavek ji karton derdixist, lixwe dikir û nîşanî min dida: “Çawa ye?” Pirsa wê tenê xweşkirina dilê min bû. Min çi bigota wê her bi ya xwe dikir. Yan vedigerand yan jî dixiste dolaba solan. Ez ji we re behsa dolaba solên wê nekim. Heta serê sibê bijmêrim jî naqedin.

Vê carê ji we dipirsim: Gelo sedema ku jin ewqas ji pêlav û solan hez dikin çi ye? Xwezî bi qasî ku jin ji solan fêm dikin, ji mêran jî fêm bikirana!

(Ev nivîs li Hewlêrê bi soranî di kovara Warvîn de hatiye weşndin)