Bê guman daxuyaniya 30. 12. 2009 an ya heşt/neh partiyan, nemaze ku serwatiya siyasî ji hindurê tevgera siyasî sazkirine, û di rêkeftin-nameyeke serwerî de biryara damezrandina encûmena siyasî ya kurdî, bo cemawirên gelê kurd mîna mujdeyeke pîroz û bê hempa afirandine, herweku dibêjin: (çendî ku tu bi derengî bê, çêtire ku tu bi yekcarî neyê) çende ku miletê kurd li sûriyê çaverê û di bendemanê de qerimî maye, çendî ku bi derengî ji qirika şûşê hatibe derxistin, bivê-nevê zayîna encûmena siyasî ji pêwîstirîn pêşgavên dirust û cîgirtî hetine radan, nemaze ku di dîroka tevgera kurdî de bi heman giringiyê hatine avêtin, û ji gewretirîn biryarên egerseza û mafrewa yên kurdperwerî li Sûriyê hatine dayîn, herwiha helkeft bo miletê kurd bi hemî tîre, çîn û derbirînên xwe ve, pir bi şabextî hatiye pêşwazkirin, û li şûna payeberztirîn peyamên şayen û çaktirîn diyarî, ango mizgîniyeke evra û balatirîn xelat bo baneşaniya gelê Kurd, di hemî hêlekarên jiyana şarejiyanî, siyasî, çandî û civakî de radest bûye.

     Bi taybetî ku ji encama keftelefteke dîrokdirêj, û qelenekî buhabilind ji dehkên salan ve, û bi dehên pakrewanan, gelek rencekêşan, giraw û kargoriyên mezin cîbecî hatine danîn, herweku ji nû ve keys û derfetên zêrîn di hêza yekzimanî û yekrêbaza siyasî û ramanî ya yekgirtî de, dê hemî doz û gilînameyên Kurd li gora perensîpa pêşewatiya giştî, dê cemawirên gevezoka qûnaxa destêwerdanê ya kêmbawerî, nemaze ku ji rewşa perçebûnê pir pifdayî û tengijîne, yên ku ji mêj ve berê xwe ji tevgera siyasî guhertine, vêca îro bi saya çakbextiya heman daxuyaniya pîroz, dê hemî karûbar, gireft û kêşeyên cemawirên Kurd li Sûriyê li himêza xwe vegerîne.

     Bi dengekî qube û bilind dibêjim: ku rêvebiriya rêxistinên kurdî li Sûriyê, hêj îdiyolojiya totalîtarî û perensîpa radîkalî di hindurê partî û civakê de bi têr û tesel rêbaz dikin, loma li paş qûnaxê bîrtewş, kurtebîn û awirteng, yekrû di nêv genava perçebûnê de tenqijî mane, nemaze ku bi şêweyekî ters-rêwefermî disêwirin ku sergoşa civakê destkêşî xwe kirine, û her di heman zirsawêrên xewnedar de, hewl dane ku şaşî û gendeliyên xwe di bin siya diruşm û siloganên ewarte de veşêrin, herweku min li cîyekî din jî amaje pê kiriye, êca pir diruste (ku tu her tiştî bike qurbana rastiyê, lê reha çênabe ku tu rastiyê bike qurban her tiştî) lewra tişta ku min ji ezmûneya xwe naskiriye, herwe ji gedê mêrê kurd e ku gelekî ji xwe bawere û hîn bêtir jî gernase, lê pir daxe ku ji rûyê din ve, bi heman qulabendiyên kevneperestî, bo dijheviya navxweyî pir pilangêr û çalake, loma demdar sedem û alavên perçebûnê berztir peyda bûne û surme pûçencam çareser kirine.

     Herwiha ji îro ve omîdewarim ku çand, şarezayî û bîrekariya kurdî gihabe asteyekê, nemaze ku bi jen û şiyana hevkarî karibe xwe ji heman giyanê pîr û paşverû daweşîne, serçavkên tarîewran û seqa gengeşe û seravî ji ser pirsgirêk, gireft û kêşeyên bineretî bavêje, çiku zavê paşkokên hozperestî û hişkolîtiyê bilî qilopaziyên perçebûnê çênekirine, û demdar pêşbîniyên pêşerojê çewt û kelevaj rave kirine, û hêviyên gulvedayî di lorîkê de çilmisandine, hêrsa navtêdanê û hunera halanê bawî û lawaz kirine, bi ser ve jî çarenûsên terqiyayî seraqet hêlecana mirinê ji ber destdirêjaya karbidestên ewlekarî hane kirine, wa li rastê bê kes û destekar newq vala mane, herwekî kaniya derçûnan bi tepiskekê nikder kirine, lê hema hêza yekbûnê mîna pêkîna encûmena siyasî, bejneke rapêçayî, berz û bala, bendavên asê, pîj, kelem û çeperên kûr, li pêşiya destêwerdana qelawiz û sîxurên esayişî bilind radike, mîna çiyayên pozbilind nemaze ku dîroka têkçûnan di helgavtin û pêngavên ronakbîrî de piştguh dike, û di bin çengên lehengiya xwe de serkevtî diparêze.

     Vêca di biryardayîna heman encûmena jorgotî de, teqez bizav û karekî wa giring û mêwedar, raberî pirojeyên rêjîma şofonî û nîjadperestî, kêreke xweza û xweristiyane encam dike, herweku dijberî hemî cûreyên sitemî û çewsenkarî, nemaze ku di biwara gelê Kurd de hatine meşandin, ji serjimara daxreş ya 1962 an, kemera dorpêçkirinê ya şofonîzma Erebî sala 1974 an, guherîna dîmografî ya herêm, navçe, bajar û gundên pişka kurdistana rojava, ya ku bi dev Sûriya ve çûye, bi taybetî ku hîn riswatir rûyê xwe bi fermana 49 an tenî kirine, ya ku ji malzaroka pirtûka sîmbolê şofonîzmê û yasayên ewarte zane, M.T.Hilal. ku yek li dûv ya dinê derketine holê, û di encamê de kelecana gelê Kurd dehbare bûye, û bi sedema wan miletê Kurd bê ar, bê kar, bê ax û ji hemî tiştî li jiyanê bê par maye, koçî bajarên mezin bûye, li Kendavê, li Ewropa mîna noka ku tu li kevir xîne belav bûye, nifş li dûv nifş ji ciwanên Kurd ji bêkarî, ji destê yasa û kiryarên regezperestî li parzemînên gerdûnê eware bûne.

     Herwiha bi heman pîvanê berpirsyarî û stûbariyên encûmena nûzayî, piralî û gewretir bûne, di serî de bo hevbeşkirina partiyên ku li derveyî çarçuveya wê mane, û gerektire jî ku hêvî reha bo armanca hevdestkirina wan neyêt birrîn, tenha ku ew jî li gel pêşewa, niwîner, dar û destekarên xwe mîna pal û pişt tevlî encûmenê bibin, û pêre jî di nûnerî û berpirsyariya xwe de yekpare bibin, bi hev re kar û xebateke bê rawestan û vewestan bimeşînin, tanî ku kolana kurdî bi hemî texlîtên civakê li xwe vegerîne, û têgeha sîstema nû sayentir pesende bikin, bi taybetî ku rêjeke baş ji rewşenbîrên serbixwe jin/mêr û rûdarên kargorî yên destpak û xwedî dîrokeke kurdewarî, tenha bo pêkîna kadroyên nû û berfirehkirina gêra xebatê, nemaze ku bi bernameyên vexwendî li gel cemawirên xemsarbûyî bo pêşerojê hevmil bibin.

     Karekî wa serberz û bi rêkûpêk bo hemî rêxistin, komele û komîtên mafên mirovan di welêt de, û bi taybetî Kurd di hemî rêawayên keysxweş de, gerektire ku bê derengîxistin kongira giştî bête li dar xistin, û encûmena siyasî ya giştî li gel komîteya navendî jê bêtin hilbijartin, pêk ve jî komele û komîteyên karnas û terxemî yên ku dê jê vekevin, bo ku rabûdûyî stûbariyên niwîneran bibin, û çavdêriya kar û çalakiyên encûmena siyasî û komîteya navendî bikin, bi wiha reng dê ji malbenda serwerî û hêza giştî karibe bi hêzên dijberî yên welatparêz û derlayen ve, li Sûriyê gelaxavtinan bike, û bi heman şêwra giştî dê bi yekzimanî biryara xwe bide, wisa jî dezge û saziyên dewletê yên şaredarî dê naçar pêre guftûgoyan li dar xînin, û dê ji xwebawertir têkeliyên birayetî di her çar perçeyên kurdistanê de xurtir bikin, û rûbendkirina çalakiyên rêxistin û komeleyên kurdî li penaberiyê, li gora ku berjewendiyên hindirû dixwaze, dê çaktir bêtin paraztin û çalaktir bêtin meşandin, û di heman bafîkê de herî pêvedariya navdewletî nayê ji bîrkirin, nemaze ku kesayetiyeke kurdî/kurdistanî, ango şaxek ji pêşewatiya kurdistanî, herweku lobiyê kurdî bo pêşerojê mînak bike, tenha ku niwênerên tîre/partî/çîn û hemî derbirînên civaka kurdî ji heman kongirê neyên ewartekirin, di serî de jî pişikdariya jina Kurd di hemî karûbarê tekoşînê de, li kêleka mêr mîna kulxur û berketiya hemî êş û derdên civakê bête raçavkirin, hemî rêvebir, dezge û komîteyên ku bêtin hilbijartin, li ser têgeha wekhevî û pesendeya çanda dîmuqrasî destnîşan bibin, nemaze yên ku erksezayên dîroka berxwedanê baş xwendine, û egersezayên pakrewanan di hêza yekgirtinê de çaksaztir nirxandine.

     Bi kurtasî pergala perçebûnê di 12 e partiyên ji hev pijilî de, civaka kurdî di hîletî rikberiya berya 50 salî de perpitandine, herwekî berjeng û çavkanî bo heman mijarê pirnasin, nemaze ku partiyên pirjimar û bizavên tekakesane tu sûde nedane kêşeyê, û tiştekî balkêş neguhertine, ango li ser şepêla hemdemî bûgîneke pêwîst çareser kirine, ne jî çarçuveyên girûp-girûpî mîna enî/hevbendî/hevnijînî tiştekî bi nav û deng çareser nekirine, neyse bi hemî reng, deng û dîmenên meşiqandî, nikarîbûn xwe li navkutka kolana kurdî mîna pêşewatiyeke fîraz bipesinînin, ne dikarîbûn cemawirên milet li himêza xwe vegerînin, ne jî serdema çerxê 21 ê û guherînên hemdemî wiha pergala kambax pasende dikin, ji hemî hêlekaran ve milet pêbaweriya xwe bi wan wenda kiriye, loma wan jî milet ji heman kêmbaweriyê xemsar û piştguh kiriye.

     Neyse bi wiha reng û wisa encam. dibe ku hebûna encûmena siyasî ya kurdî, hindek ji nirxê pakrewanên pilana 12 ê avdara 2004 an ya xwîndar, hindek buhayê girtîgehên ku di bin îşkenceyê de, mixabin yên ku di bin berevanî û bergirya serbaziya ala Sûriyê de şehîd ketine, û yên ku hêj têne azirdan û kujtin, buhayê navtêdan û desthilanîna jina Kurdî, nemaze ku dayikên şehîdan li pêşerojê rûmetdartir bêne nirxandin.

     Vê delîveya giranbuha berî her tiştî li gelê Kurdistana rojava, li hemû kurdistaniyan, li we, li xwe pîroz dikim, hêvîdarim ku sersala 2010 an xweşbext û kamîran, aram û aştiyane li miletê kurdistanî û civaka navnetewî pîroztir wergere... û her şad û bextewar bijîn... sipas.

Mihemedê Seyid Husên.... Teplice Komara Çîk... 5. 1. 2010